ตอนนี้มาSan Diegoได้เดือนกว่าละ น่าเบื่อมากกกกกกก ไม่ได้ทำอะไรเลยอ่ะ

เหมือนอยู่ไปวันๆไงก็ไม่รู้ เบื่อมาก

ตอนนี้อยากกลับบ้านสุดๆอ่ะ คิดถึงเพื่อนๆ

ตอนนี้ที่น่าเศร้าก็คือบีน้ำหนักขึ้นอีกแล้ว

กลับบ้านไปที่บ้านต้องจำไม่ได้แน่ๆเลย เพราะลูกสาวแปลงร่างเป็นลูกหมูไปอย่างถาวรแล้ว

เออใช่! วันนี้มีเรื่องตลกด้วยคือ..

วันนี้ไปเดินเล่นที่ห้างมาแล้วบีก้เจอเพื่อนที่เรียนด้วยกันที่เป้นคนเกาหลี

เค้าก็โบกมือทักบีใช่ป่ะ แต่เฮียเอกเห็นก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นใครก็คิดว่าเค้าโบกมือให้เฮียเอก

เฮียเอกเลยไปคุยกะเค้าใหญ่เลย แล้วพอเค้ามาคุยกะบีเฮีกเอกก็ถามบีว่า "อ้าว! เพื่อนบีหรอ เฮียเอกคิดว่าเพื่อนเฮียเอก"

ตลกป่ะ... หมดมุขละ ไว้ว่างๆจะมาเล่าใหม่...

หลังจากที่ไม่ได้เข้ามาอ่านบล็อกนานมากๆแล้วก็ขอโทดเพื่อนๆด้วยนะจ๊ะที่ยังไม่ได้บอก

ตกลงเราเปลี่ยนชื่อเป็นนัจษรล่ะ พอได้ยินชื่อนี้มีแต่คนถามเราว่าแล้วเมื่อไหร่จะสอนซะที

โคตรเบื่อมุกนี้เลยอ่ะ ช่วงนี้ก็ไม่ได้เรียนทำขนมแล้วล่ะตอนนี้เลยว่างมากกกกโชคดีที่โอชไปสมัครสมาชิกร้านเช่าการ์ตูนไว้

ตอนนี้เราเลยมีอะไรทำบ้าง(ก็มีแค่ตอนกลางคืนอ่ะ เพราะเช่ามาทีไรก็ดีใจอ่านจนถึงเช้าทุกที) แต่ตอนเช้าหลังตื่นนอนน่ะ

ชีวิตมันแสนน่าเบื่อมากกกกไม่มีอะไรทำจิงๆ เบื่อสุดๆอ่ะ เฮ้อ!!!!

 

ตอนนี้เป็นช่วงหยุดวันแรงงานจีนน่ะ เลยหยุดยาวอาทิตย์นึง น่าเบื่อมากกกก เพราะออกไปไหนก็ไม่ได้คนเยอะมากกกกกเลยเซ็งสุดๆ อือ!!!แล้วเราไม่ได้จะไม่อ่านบล็อกเพื่อนนะ แต่ว่าตอนนี้ไม่ค่อยได้เล่นเน็ตน่ะ แล้วก็ต้องรีบอับของตัวเอง เพราะเน็ตที่นี่น่ะ ห่วยมากกกกก เดี๋ยวๆก็หลุดเลยขี้เกียจน่ะ แต่ว่าเราเข้าเน็ตทีไรเราก็อ่านบล็อกหน่อยกับกิ๊ฟท์ทุกที แต่บล็อกกันย์เราไม่ได้อ่านเพราะเราเข้าไปไม่เป็นต้องรอให้กิ๊ฟท์พิมพ์ให้ทุกทีว่าเข้ายังไง ก็น่าจะรู้ๆอยู่ว่าเราน่ะโง่คอมขนาดไหน เอาเป็นว่าเราขอโทษละกันนะ ช่วงนี้ตื่นมาก็สายแล้วตลอดเลย เมื่อวานตื่นตั้ง6โมงครึ่งแหนะ(ตอนเย็นนะ) จะบ้าตาย แต่เอาเหอะเพราะเรานอน8โมงครึ่งได้(ตอนเช้า) เพราะมันแต่ไปนั่งเล่นไพ่แล้วก็นั่งคุยเล่นกับเพื่อนๆ แต่ว่าก็รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้ตัวเองทำตัวแย่ๆขี้เกียจโคตรๆยังไงก็ไม่รู้อ่ะ แต่ก็เอาเหอะ เดี๋ยวกลับไปก็ต้องขยันละ ตอนนี้ก็เซ็งๆอีกเรื่องเพราะตอนมาที่นี่แรกๆไม่ค่อยได้กินเพราะกินไม่ค่อยลงน้ำหนักลดไปเหลือ44แหละ แต่ว่าตอนนี้กินได้แล้ว แบบว่ากินดีอยู่ดีอ่ะ เลยน้ำหนักขึ้นมาเท่าเดิมแล้ว น่ากลัวว่าเดี๋ยวกลับไปแล้วจะอ้วนขึ้นจนใส่ชุดนักศึกษาไม่ได้อีกตามเคยอ่ะ แบบว่ามันน่ากลัวมากกก กะว่าจะเริ่มได้เอ็ดอีกรอบละเผื่อผอมลงแล้วจะสวยขึ้นกะเค้าบ้าง555

เบื่อจังเลย วันๆก็ว่างสุดๆ ไม่มีอะไรทำ เวลาไม่มีอะไรทำก็ทำให้ชีวิตคนเรารู้สึกเซ็งได้ขนาดนี้เชียว แต่ตอนเปิดเทอมก็เบื่อเพราะต้องตื่นไปเรียนแล้วยังต้องอ่านหนังสือสอบอีกด้วย ทำไมชีวิตถึงมีแต่เรื่องไม่พอดีนะเนี่ย หรือเราควรจะปลงได้แล้ว อือ ยังไม่ได้เล่าเรื่องนึงเลย วันก่อนเราตกแท็กซี่อ่ะ ที่นี่(จีน) ขับรถกันได้แย่มากกกก เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนอ่ะ เราไปเที่ยวกับเพื่อนๆมา มีเรา โอช แล้วก็พี่มดที่พักทีหอในมหาลัย ส่วนพี่ซิน(อีกคนที่นั่งรถมาด้วยกัน)เค้าพักข้างนอกน่ะ แล้วก็นั่งแท็กซี่มา มีโอชนั่งหน้า เลยให้แท็กซี่ขับมาส่งเราสามคนก่อนเพราะเป็นทางผ่าน พอโอชลงจากรถปุ๊ปปิดประตู เราก็กำลังก้าวลงจากรถ ขานึงเหยียบพื้นอยู่ อีกขานึงยังอยู้บนรถ แท็กซี่มันไม่รู้ว่าจะลงหลายคนมันเลยรีบออกรถ เราเลยกลิ้งตกลงไปตามถนน ขนาดใส่เสื้อแขนยาวยังถลอกเลยอ่ะ แบบว่าแขนเลือดไหล แต่ไม่น่าเชื่อว่าเสื้อไม่เป็นอะไร แต่ตอนนี้แผลหายแล้ว แต่เป็นรอยแผลเป็นเลยอ่ะ เพราะว่าเขียวไปทั้งต้นแขนเลย หวังว่าอีกไม่นานคงหายแหละ แล้วแท็กซี่ก็ขับไปไม่ได้หันมาขอโทดเราเลย ไม่รู้ว่าพี่ที่เค้านั่งต่อไปว่าอะไรแท็กซี่รึป่าวเพราะเราไม่ได้ถาม แต่พอเล่าเรื่องนี้ให้ม่าม๊ากับเฮียเอกฟัง เรากลับโดนหาว่าซุ่มซ่ามไม่ระวังเลย เราเลยงงว่าอ้าวทำไมดุเราไม่ไปว่าแท็กซี่วะ เป็นความผิดของเราหรือเนี่ยที่แท็กซี่มันไม่รู้จักมองอ่ะ แล้วเราเป็นคนรับเคราะห์เจ็บตัวนะ ทำไมถึงโดนดุได้ แบบว่างงมาก แต่เอาเหอะชักจะชินละ

อยากอ่านนิยายจัง ตอนนี้ไมรู้ว่ามีเรื่องอะไรออกบ้าง หน่อยบอกว่ามีกิ่งฉัตรออก แล้วเราก็รู้มาว่าการ์ตูนเรื่องที่เราชอบที่สุดในชีวิตออกอ่ะ ตอนนี้เราเลยอยากกลับบ้านมากกกก อยากอ่านการ์ตูนมากๆ น่าสงสารหน่อจังจะเปิดเทอมแล้ว แต่ก็น่าอิจฉาเหมือนกันเพราะเราก็อยากเปิดเทอมเหมือนกัน อยากเจอเพื่อนๆ คิดถึงเพื่อนๆจัง แต่ได้ข่าวว่าเพื่อนๆนัดกันอาทิตย์หน้าแล้วก็ลืมเราอีกแล้ว  ทำไมทำกันได้ลงคอน๊า ไม่มีใครคิดถึงเราเลยหรือไงน่าสงสารตัวเองจิงๆ อือ!!แล้วไม่รู้ว่าเพื่อนๆฝึกงานเป็นไงกันบ้างเนอะ สนุกมั๊ย???

สอบเสร็จแล้วล่ะ ดีใจสุดๆ เมื่อวานกลับมามะม๊าก็บอกว่าให้จัดกระเป๋าได้แล้ว เลยจัดกระเป๋า แต่วันนี้ต้องไปตัดขากางเกงอ่ะ แล้วก็ซื้อของ ไม่อยากจะบอกว่ามีของเยอะมากกก อย่างกับจะไปเมกาแหนะ  เฮ้อ!!!พรุ่งนี้ก็ไปแล้วสินะ วันนี้อยากออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ไม่มีใครว่างเลย อยากไปดรีมเวิลด์กับกิ๊กด้วย แต่เมื่อคืนขอปะป๊าแล้ว แต่เค้าไม่ให้ไปอ่ะ บอกว่าพรุ่งนี้จะไปวันนี้ก็น่าจะอยู่บ้านบ้าง เฮ้อ!!!ช่างไม่เข้าใจอารมย์ของคนเพิ่งสอบเสร็จเลยนะเนี่ย... แต่ยังไงก็จามตอนนี้ก็ฉอปปี้แล้วล่ะ ถึงจะทำข้อสอบไม่ค่อยได้ก็ตาม

สอบพรุ่งนี้อีกวันเดียวเท่านั้น ดีใจจริงๆ แต่ยังแทบไม่ได้อ่านเลยอ่ะ สอบแคล60% แต่ตอนนี้ปลงแล้ว จะได้เกรดอะไรก็ไม่รู้เนอะ เครียดจัง ยังแทบไม่ได้ทำแบบฝึกหัดเลยอ่ะ แต่ยังไงก็ไม่ทันแล้ว แบบว่าเทอมนี้ปลงสุดๆ วันนี้ที่สอบไปก็ทำไม่ได้อ่ะ เครียดจะแย่ หวังว่ามีนมันจะต่ำๆนะ

เมื่อคืนนี้นอนไม่หลับ วันนี้มีสอบ2ตัว เราก็ตลกมากเลยอ่ะ นอนไม่หลับเลยไปเอาเหล้ามากิน กินไปแก้วนึงแบบเต็มๆแล้วก็นอนดูทีวี แล้วก็ผล็อยหลับไป แล้วมะม๊าก็มาปลุกให้ไปนอนในห้อง พอตอนเช้าที่ต้องไปสอบ นาฬิกาก็ดังอยู่ได้ เลยกดปิดมันซะ(ลืมไปว่าสอบ) โชคดีที่เพื่อนโทรมาตอน8โมง(สอบ9โมง) ว่าถึงมหาลัยแล้ว เพราะเราบอกให้เค้าไปเวๆจะได้ติวให้เราได้เพราะเราอ่านหนังสือไม่จบ กว่าจะไปถึงมหาลัยก็เข้าสอบพอดี ตอนตื่นมาแฮ้งก์อีกต่างหาก แบบว่าจะอวกๆยังไงก็ไม่รู้อ่ะ นั่งสอบไปโคตรทรมานเลย แบบว่าทำไม่ได้อ่ะ ทั้งมึนข้อสอบทั้งแฮงค์ จะบ้าตาย พอเที่ยงๆกินข้าวกลางวันถึงหาย แล้วเข้าไปสอบอีกตัวก็ทำไม่ได้อีกเช่นเคยเพราะอ่านไม่จบเหมือนกัน ออกมาจากห้องสอบเนี่ยหมดสภาพเลยอ่ะ แบบว่าจะตายอยู่แล้ว อะไรประมาณนี้อ่ะ ตอนนี้เหลือสอบอีก3วิชา จันทร์ อังคาร พุธ ยังแทบไม่ได้แตะเลยอ่ะ แบบว่าคราวนี้ไม่ไหวจริงๆว่ะ แปลกมากที่ปกติทำข้อสอบไม่ได้จะรู้สึกแย่มากๆเหมือนจะตายยังไงอย่างงั้น แบบว่าออกมาแล้วน้ำตาซึมอ่ะ แต่เทอมนี้ไม่เป็นสงสัยคงจะปลงตัวเองขนาดหนัก หรือไม่ก็ชินชาไปแล้วล่ะ เฮ้อ! ไม่รู้ว่าปลงอย่างงี้มันดีหรือไม่ดี เทอมนี้กะว่าแค่ผ่านแทบจะทุกวิชาเลยอ่ะ ไม่หวังอะไรมันมาก คิดว่าเกรดออกมาก็คงไม่เสียใจแล้วแหละ... ปลงจริงๆว่ะ

อยากจะร้องไห้ออกมาจนน้ำตาเป็นสายเลือด คราวนี้อ่านหนังสือไม่ทันสุดอ่ะ ไม่เคยไม่ทันขนาดนี้เลยในชีวืต ปกติจะมีวันหยุดให้ได้อ่านบ้าง คราวนี้สอบติดกันแทบทุกวัน ไม่มีเวลาให้อ่านเลย แถมเนื้อหาก็เยอะขึ้น รายงานก็เยอะ ทำไมชีวิตมันเศร้าขนาดนี้วะเนี่ย ตอนนี้ปลงละเลยไม่อ่านมันซะเลย ไม่รู้จะรอดมั๊ย

เออ หน่อย นิยายแกอยู่กะเราเล่มเดียวจ๊า

ช่วงนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้ เป็นโรคเครียดจัด หนังสือเยอะมากจะทับตายอยู่แล้ว แต่ก็เครียดจนไม่รู้จะเริ่มอ่านอะไรดี เลยยังไม่ได้อ่านเลย แล้วเมื่อวานซือก็ไปตากฝนมาเลยไม่สบาย เป็นหวัด ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องมาไม่สบายช่วงสอบทุกทีเลยอ่ะ สงสัยเวลาคะแนนไม่ดีจะได่ใช้เป็นข้ออ้างปลอบใจตัวเองมั๊ง แล้วก็เป็นข้ออ้างให้ไม่อ่านหนังสือด้วย แย่เนอะ แต่ก็กะว่าพรุ่งนี้ต้องเริ่มจริงๆจังๆแล้ว ไม่งั้นอาจตายได้น่ะ เป็นเรื่องน่าเครียดมั๊ยอ่ะ

ทำไมเราไม่ค่อยจะรู้เรื่องอะไรกับชาวบ้านเค้าเลยก็ไม่รู้ มีเพื่อนเรา2คนมันคบกันอ่ะ เราก็เพิ่งจะรู้เมื่อวานซืนเองอ่ะ แต่เค้าคบกันมานานแล้วแหละ แล้วที่เรารู้น่ะ เพราะวันก่อนไปคุยกับแฟนเก่าเค้า(ก็เพื่อนในกลุ่มเดียวกันอีกน่ะแหละ แบบว่าคนนี้เค้าเลิกกับคนนึงในกลุ่มก็ไปคบกับอีกคนในกลุ่มน่ะ) เราก็คิดว่าเค้าเทินร์กันแล้วอ่ะ แต่ปรากฎว่าเราเพิ่งจะรู้ว่าเราตกข่าวอ่ะ แบบว่าเค้าไปคบกับอีกคนนึงที่ปกติสนิทกันมากๆอยู่แล้วอ่ะ แล้วคนที่เค้าเพิ่งไปคบด้วยนะไม่เคยจะมีท่าทางว่าเป็นทอมเลยอ่ะแถมยังมีแฟนเก่าเป็นผู้ชายอีก ที่พูดๆมาเนี่ยเราก็อยากจะบอกว่าเราสงสัยสุดๆว่ากลุ่มเราที่มหาลัยเป็นอะไรไปหมดแล้วเนี่ย ทุกคนที่มีแฟนก็มีเป็นผู้หญิงไปหมด แล้วก็เหลือแต่เรา เก๋ แอม ที่ไม่มีแฟนที่ยังคงเป็นผู้หญิงจริงๆอ่ะ ที่เหลือ... โอ้ว ไม่น่าเชื่อ ทั้ง เหวิน แนน จู อิ๊ก ก้อย โบว์ นิว ตอย ปราง ต้องเป็นอาถรรพ์(เขียนไงอ่ะ)แน่ๆเลยอ่ะ ถ้าเรามีแฟนมันจะเป็นผู้หญิงมั๊ยวะเนี่ยยยยยย เครียด!!!

เฮ้อในที่สุดวันนี้ก็ได้ออกไปรายงานวิชาสุดท้ายซะที แต่ก็จริงๆแล้วยังมีอีกวิชานึงที่ยังไม่ได้ส่งตัวpaper แต่ก็รู้สึกโล่งขึ้นเยอะ วันนี้เราออกไปรายงานแหละ เรื่องcoperate governanceมันก็ประมาณว่าเป็นจริยธรรมในองค์กรอะไรประมาณนี้อ่ะ แล้วอาจารย์ก็ถามว่าที่เราออกไปรายงานหมายควาว่าcorperate governanceกับจริยธรรมน่ะมันเรื่องเดียวกันหรอ ทำเอากลุ่มเราตอบไม่ได้เลย มีเหวินตอบได้คนเดียวแต่เหวินก็พูดแบบไม่มั่นใจอ่ะ แต่เหวินก็ตอบถูกนะ แต่ว่าอาจารย์ไม่ได้ฟังที่เหวินพูดกลับตอบให้เฉยเลยอ่ะ แบบว่ากลุ่มเราพอโดนถามอะไรก็ตอบไม่ได้เลย แล้วตอนเรารายงานอ่ะ ตื่นเต้นมากแบบว่ามือสั่นสุดๆแล้วก็ทนไม่ไหวเผลอพูดออกไมล์ไปว่า"มันสั่นอ่ะ" น่าอายมากเลย แล้วพอพูดเรื่องจริยธรรมน่ะ อาจารย์ก็ถามว่าเมื่อกี้ใครนะที่ฆ่าแมลงสาบตายน่ะ ปรากฎว่าเพื่อนๆน่ารักมากเลยรีบตะโกนว่า"ดลฤดีค่ะ" ดูดิ เราอุตส่าห์หวังดีเห็นเพื่อนๆกลัวเลยฆ่าให้ แหมช่างเหมาะเจาะกับเรื่องที่รายงานจริงๆเลยนะเนี่ย...ช่วงนี้ก็ไม่ค่อยมีเรื่องอะไรเล่าเลย ความจริงน่ะรู้สึกว่ามีเยอะแยะไปหมดแต่ก็ไม่รู้จะเล่าอะไร พูดถึงจะว่าไปพอหมดเรื่องรายงานก็จะสอบแล้วนะเนี่ย เครียดจังยังไม่ได้แตะอะไรเลยอ่ะ..ทำไมเป็นแบบนี้เนี่ย

เมื่อเช้าตื่นมาก็ต้องรีบไปมหาลัย ช่วงนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้มีแต่งานๆๆๆๆๆๆๆ เยอะมากๆๆๆๆๆๆถึงมากที่สุดที่จะเป็นไปได้ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมชีวิตนักเรียนมันช่างลำบากอะไรเช่นนี้ วันนี้นั่งๆเรียนอยู่ก็มีผู้ชายคนนึงเดินเข้ามาในห้อง พร้อมด้วยตุ๊กตาหมีแบบว่าน่ารักมากๆอ่ะ แล้วก็เอามาให้พี่ปี4คนนึงในห้อง แล้วก็เดินออกไป ทำเอาทุกคนอึ้ง... เราก็อึ้งว่ากล้าได้ยังไงวะเนี่ย??? น่าอิจฉาเนอะ แต่พี่คนนั้นก็ดูเหมือนว่าจะโคตรอายเลยอ่ะ แล้ววันนี้ทั้งวันเราก็เห็นแต่คนตามหาว่าเห็นคนนั้นมั๊ย เห็นคนนี้มั๊ยพร้อมๆกับการถือช่อดอกไม้ ช่างน่าอิจฉาจริงๆ ส่วนเราเนี่ยก็โคตรเศร้า ไม่มีใครให้อะไรเลยแม้นแต่ช็อกโกแลตตามมารยาท เลยหน้าด้านไปขอเองอ่ะ ได้ฮาร์ทบีทมาเม็นนึง(ป.ล.เราเห็นเค้าวางอยู่น่ะเลยบอกว่าอยากกินๆเค้าเลยสงเคราะห์มาให้เม็ดนึงน่ะ) ช่างน่าเศร้าจริงๆ ทำไมปีนี้มันช่างเงียบเหงาอย่างนี้นะ แถมที่สำคัญยังรู้สึกว่ามีแต่รายงานที่น่าเครียดทั้งๆที่มันน่าจะเป็นวันที่น่าจะมีความสุขสิ ไม่เข้าใจไม่เข้าใจ..

ตอนนี้จะบ้าตายอยู่แล้วนะ งานเยอะมากกกกกกกถึงมากที่สุดอ่ะ ไม่เคยเรียนเทอมไหนแล้วงานเยอะขนาดนี้เลย มีแต่งานยากๆทั้งนั้น ข้อมูลก็ไม่รู้จะหาจากไหน เครียดจะตายอยู่แล้ว ทำไมถึงรู้สึกเครียดได้ขนาดนี้นะ ไม่เข้าใจเลย....

เมื่อวานนี้เราต้องไปเรียนตอน8โมง แล้วตอนเช้าที่บ้านก็ยังไม่มีใครตื่น พอดีเราปิดประตูแล้วประตูก็มาหนีบนิ้วซะได้ ซึ่งเป็นนิ้วชี้ข้างขวา แบบว่าเจ็บมากกกก เลยร้องซะลั่นบ้านเลย ป๊ากับม๊าก็ตื่นกันหมดเลย(แบบว่าตกใจเสียงร้องอันไพเราะของเราน่ะ) แล้วยังไม่พอเมื่อกี้ปิดเก๊ะไม่ระวัง ปิดไปทับนิ้วตัวเอง คราวนี้เป็นนี้วชี้เหมือนเดิม แต่ข้างซ้าย เราเลยสงสัยอยู่ว่าทำไมมันต้องเป็นขิ้วชี้เหมือนกันด้วยวะ เป็นนิ้วอื่นไม่ได้หรือไง เกิดอะไรขี้นกับนิ้วชี้น๊า สงสัยเราจะเป็นโรคซุ่มซ่ามอ่ะ

ช่วงนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้รอบๆตัวมีแต่คนผอมลงกันทั้งนั้น เราสิอ้วนเอาอ้วนเอา เมื่อวานไปกินข้าวกับญาติๆมา หลานเราคนนึงเมื่อก่อนเค้าอ้วนมากๆๆๆๆ ตอนนี้ผอมไปตั้งแยะ เราเลยงงว่าเกิดอะไรขึ้น แม่เค้าก็บอกเราว่าเค้าไดเอ็ด เพราะไปโรงเรียนแล้วเพื่อนๆหาว่าเค้าไม่สวยแล้วก็ชอบถามเค้าว่าทำไมเค้าอ้วนจังเลย แล้วนี่เค้าก็เริ่มเรียนเรื่องโภชนาการ อาจารย์ก็บอกว่ากินไขมันมากๆไม่ดี เมื่อก่อนเค้าชอบกินของมันๆมากกกกก ของหวานก็ชอบสุดๆ นี่แม่เค้าบอกว่าอยู่ๆก็ไม่กินเลย บอกว่ากินแล้วไม่ดี เค้าอยากผอมด้วย แม่เค้าก็ว่าดีแล้วก็เลยปล่อยไป แล้วตอนนี้ก็ผอมลงจริงๆ แต่ที่สำคัญเราไม่เข้าใจว่าเด็ก7ขวบทำไมสามารถควบคุมตัวเองได้ขนาดนี้ เราเลยเริ่มมาสำนึกแล้วว่าขนาดหลานยังทำได้แล้วทำไมเราจะทำไม่ได้ เราต้องทำได้สิ สู้ๆนะ แต่ไม่น่าเชื่อเนอะเด็กป.1 เองอ่ะ ทำเราทึ่งไปเลย... หวังว่าเพื่อนๆคงจำหลานเราคนนี้ได้ที่เราชอบโม้ให้ฟังว่าพูดได้ตั้งหลายภาษาน่ะ ตอนนี้โคตรจะฉลาดเลย ไม่เข้าใจว่าแม่เค้าให้กินอะไรถึงได้เก่งขนาดนี้วะ อิจฉาสุดๆอ่ะ... ยังไงก็ตามเราต้องทำให้ได้จริงๆจังๆซะทีแล้ว เฮ้อ!!!

ไม่เข้าใจเลยทำไมอยู่ดีๆต้องโดนด่าด้วยวะ เราซื้อมือถือมาตั้งนานแล้วอยู่ๆวันนี้ปะป๊าก็มาด่าเราใหญ่เลยเรื่องมือถือ ไม่อยากบอกว่าเฮียเอกกับเจ้ดีก็ซื้อมาแพงกว่าเราอีก ทำไมไม่เห็นจะไปด่ามั่ง กลับมาถึงบ้านก็เอาแต่ด่าๆๆๆๆๆๆๆเรา น่าเบื่อที่สุด เราเลยไปถามม่ะม๊าว่าเค้าหงุดหงิดอะไรมา ม๊าก็บอกว่าเซ้ยโกวไปฟ้องปะป๊าว่าค่าโทรของเฮียเอกแพงมากเดือนนี้เกือบ3000แหนะ เราก็ไม่เข้าใจเลยโทรไปถามมาของเราแค่เดือนละพันกว่าบาทเอง แต่เค้าเห็นเราเพิ่งซื้อโทรศัพท์ใหม่เลยด่าเราใหญ่เลย หาว่าประหยัดหน่อยสิ หัดเปรียบเทียบกับคนที่เค้าไม่มีมั่ง เนี่ยสมัยก่อนน่ะรู้มั๊ยป๊าน่ะลำบากขนาดไหนฯลฯ เราก็ไม่เข้าใจ รู้มั๊ยว่าเราไม่ได้เปลี่ยนโทรศัพท์มานานมากแล้ว เวลาหยิบขึ้นมาใช้ทีอายแทบตาย ที่เราเพิ่งเปลี่ยนน่ะเพราะกลัวโดนเค้าด่าหรอกนะ แต่ตอนนี้มันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เค้าก็หาว่าอย่าตามแฟชั่นนักเลย หาว่าเครื่องเก่ามันยังใช้ได้อยู่ เราอ่ะอยากจะย้อยกลับไปเหลือเกินว่าทำไมเค้าไม่เอาเครื่องกระติกน้ำของเค้ามาใช้ล่ะ เปลี่ยนเครื่องทำไม เค้าชอบหาว่าถ้าของมันยังไม่เจ้งมันก็ยังใช้ได้อยู่ เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าถ้าอย่างงั้นเค้าจะเปลี่ยนโทรศัพท์ทำไมเมื่อตอนเราอยู่ม.5ได้มั๊ง อยู่ๆเค้าก็เปลี่ยนโทรศัพท์ ใช้ได้ประมาณ3วันก็ลืมตัว เอามันไปว่ายน้ำทะเลเล่นเลยเจ๊งเลย(ติงต๊องจริงๆ) ทีตัวเองยังเปลี่ยนเลยเห็นมั๊ย แล้วอีกอย่างสมัยนี้ไม่มีใครเค้าใช้จอขาวดำแบบเราแล้ว ทีปะป๊าเองยังใช้จอสีเลย แล้วทำไมต้องมาดุเราด้วยวะ อีกอย่างที่ซื้อน่ะเงินเก็บเรานะ ไม่เข้าใจเวลาเฮียเอกซื้อโทรศัพท์ตั้งแต่เครื่องแรกเลยอ่ะ ป๊าหรือไม่ก็ม๊าออกเงินให้ แต่เราอ่ะ จำได้เลยว่าเครื่องแรกน่ะ เราก็ซื้อเอง!!!!! จำได้เลยว่าเราซื้อซักพักเฮียเอกก็ขอปะป๊าซื้อหาว่าเรายังมีมือถือเลย แต่เราน่ะใช้เงินตัวเองเว้ย!!!!! น่าโมโหยิ่งพูดยิ่งโมโห รู้สึกว่าป๊าลำเอียงยังไงก็ไม่รู้... โมโหมากเลยนะตอนนี้ไม่รู้จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดยังไง น้ำตาจะไหลอยู่แล้ว เครียดสุดๆ เราน่ะไม่เคยทำอะไรดีเลยในสายตาเค้าน่ะ บางทีเราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเราต้องทำไงบ้างวะเค้าถึงจะถูกใจอ่ะ เข้าใจป่ะว่าคนเราพอโดนว่าบ่อยๆก็เครียดนะเว้ย!!!! ตอนนี้เครียดจนปวดหัวเลย หงุดหงิดสุดๆ

วันนี้อุตสาห์ตื่นแต่เช้ามาเรียน แต่แย่มากกกกก เพราะมาถึงก็เจอจูนั่งอยู่หน้าห้อง แล้วก็บอกเราว่า เค้างดsecอ่ะ ไม่รู้จะมาทำไรว่ะเรา ตอนนี้ก็เลยนั่งเบื่อๆอยู่เซ็งมากๆ เพราะเดี๋ยวก็ต้องไปทำรายงานอีก แต่ที่เซ็งกว่านั้นคือ ช่วงนี้เราเป็นอะไรก็ไม่รู้นอนไม่ค่อยหลับ เมื่อคืนก้นอนไม่หลับ แถมยังต้องตื่นแต่เช้ามาเรียนอีก ถ้ารู้ว่างดนะ ฮึ!! จะได้ตื่นสายๆ...

วันนี้ไปซื้อหนังมาแหละ ตั้งหลายเรื่อง แต่สงสัยจะยังไม่ค่อยได้ดูเพราะไม่มีเวลา เดี๋ยวก็ต้องนั่งทำรายงานอีก แย่จัง

วันนี้เราเข้าไปอ่านบล็อกเพื่อนคนนึงมา เค้ามักจะลืมเราเสมอ ไม่ว่าเวลาจะset blogให้เป็นprivate หรือเรื่องเมื่อก่อนที่เราเคยไปเชียร์เค้าแข่งปิงปองตอนกีฬาสี เค้าหาว่าเราไม่ไปเชียร์เลย ดูสิมากล่าวหาเราอีก น่าน้อยใจที่สุดอ่ะ...

เค้าคนนั้นที่เราพูดถึงคงรู้นะว่าเป็นตัวเองอ่ะ เสียใจมั๊ยเนี่ยที่ทำให้เพื่อนที่แสนดีอย่างเราเสียใจอ่ะ ฮือๆ น่าเศร้าจริงๆ

เมื่อเช้าโดนอาจารย์ดุมาแหละ ตอนเช้าเข้าเรียน อาจารย์เค้าบอกว่าจะไม่มีพักวันนี้แต่จะปล่อยเร็วเพราะเค้าต้องรีบไปประชุมอ่ะ เค้าบอกจะเลิก11โมงครึ่ง เรากับเพื่อนๆหวังดีเลยบอกว่า11โมงก็ได้เค้าจะได้มีเวลาเตรียมตัวเข้าประชุม เค้าเลยหาว่าพวกเราขี้เกียจอ่ะ แล้วเค้าก็ให้ชีทมาปึกนึงประมาณ70หน้าได้ บอกว่าให้ทำรายงานส่งหลังสอบมิดเทอม แล้วเค้าก็บอกว่าในนั้นจะมัข้อสอบอยู่ข้อนึง เราเลยสะเหร่อถามขึ้นมาว่าที่บอกว่าจะมีอยู่ในข้อสอบน่ะหมายถึงในข้อสอบมิดเทอมหรือfinal เค้าก็บอกว่าmidterm เราก็เผลอทำหน้าแบบว่าเซ็งสุดๆไปทันทีน่ะ(แบบว่าช๊านต้องอ่านหมดนี่น่ะหรอ ไม่ไหวๆ เป็นภาษาอังกฤษอีก ตายแน่ๆ อะไรประมาณนี้อ่ะ) เค้าเห็นด้วยล่ะ เลยพูดออกไมค์ว่า "ตกลงดลฤดีจะเอายังไงเนี่ย จะเรียนก็ไม่ยอมเรียน อุตส่าห์บอกข้อสอบให้ข้อนึงแล้วยังไม่เอาอีก" เราเลยอึ้งพูดไม่ออกไปเลย แบบว่าเข้าใจป่ะว่าเราถามเฉยๆอ่ะ เพราะเค้าไม่ได้บอกว่าจะออกในmidtermหรือfinalถ้าเป็นfinal เราจะได้ยังไม่อ่านน่ะ แต่เค้าดันตาไว แย่ที่สุด เราผิดด้วยหรือ??? แล้วอีกอย่างเราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเค้าถึงจะต้องมาจำเราได้วะ(ความจริงคือเราเรียนกับเค้ามา2เทอมแล้วอ่ะ ถึงเค้าจะไม่ค่อยเห็นหน้าเราในห้องเรียนก็เหอะ) แล้วทำไมต้องประกาศชื่อออกไมค์ด้วย อายเป็นนะเฟ้ย พอเค้าพูดทีเพื่อนๆหัวเรากันใหญ่เลย(คืดอาจารย์เค้าพูดไปยิ้มไปอ่ะ เลยรู้ว่าเค้าแหย่เล่นน่ะ) แย่ที่สุด

เออ แล้ววันนี้ตอนที่เราออกไปpresentนะ เพื่อนๆก็ขำอะไรกันก็ไม่รู้แย่ที่สุด เราเลยลืมไปหมดเลยว่าจะพูดอะไร อยากจะสมน้ำหน้าก็ไม่ได้ เพราะที่เราออกไปpresentน่ะมีคะแนน ถ้าเราpresentไม่ดีพวกมันก็คะแนนไม่ดีไปด้วยแต่ที่สมน้ำหน้าไม่ได้อ่ะเพราะมันก็คะแนนเราเหมือนกันอ่ะ แบบนี้สมน้ำหน้าใครได้วะ??? น่าโมโหมั๊ย

เฮ้อ!!! ช่วงนี้รายงานเยอะมากๆๆๆๆๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องไปทำรายงานอีก น่าเบื่อจริงๆ ทำไมยิ่งเรียนรายงายยิ่งเยอะวะเนี่ยแบบว่ามันมาเป็นprojectเลยอ่ะ ต้องมานั่งคิดโครงเรื่องว่าจะทำอะไร มานั่งรวบรวมข้อมูล นั่งวิเคราะห์ฯลฯ จะบ้าตาย แต่ก็ยังดีที่เป็นงานกลุ่มน่ะ เราก็เป็นพวกกาฝากเสมอแหละ(แต่ก็ช่วยบ้างนะ ถึงจะช่วยไม่ได้มากก็เหอะ แบบว่าหาข้อมูลไม่ค่อยเจอ อะไรปรมาณนี้อ่ะ แต่เราก็หานะ ) ทำไมช่วงนี้blogเรายาวจัง สงสัยช่วงนี้เรื่องมากเลยบ่นเยอะเนอะ ^_^